<Cast> <Het Stuk> <De foto's>

'PROTOCOL'
(The memorandum)
van
Vaclav Havel

Oktober - november 2002 in CC Bruegel in Brussel
September 2003 in de Zwarte Zaal van het Fakkeltheater in Antwerpen.

Vertaling en regie: Guido De Craene

Met:
Serge Adriaensen, GŁnter De Batselier, Christophe Stienlet, Arlette Sterckx, Rudi Delhem, Hans De Munter, Eric Kerremans, Walter De Groote, Silvia Claes, Eva Dorrepaal, Helga Van Der Heyden, Guido De Craene en Geert Eerdekens.

Lichtontwerp: Hugo Verschoren
Techniek: Hugo Verschoren en Jeroen Smolderen

<terug naar boven>

Vaclav Havel is de beste president ter wereld.
Niet omdat hij een gehaaid politicus zou zijn (dat is hij pertinent niet), of omdat hij harder dan wie ook met zijn spierballen kan rollen (die heeft hij duidelijk niet). Hij is zo'n goeie president, omdat hij niets heeft om president te zijn.

Eigenlijk is hij schrijver. Toneelschrijver. Hij werkte in de jaren '60 en '70 voor een officieel niet zo goed aangeschreven theater in Praag, en nam daarbij - zoals het een goeie toneelschrijver betaamt - geen blad voor de mond. Toen al waren zijn wapens niet de propaganda, de slogan of de polemiek, maar de humor, de ironie en (waar nodig) een beetje goed gedoseerd sarcasme.

Consequent als hij is, nam hij actief deel aan de dissidentenbeweging tegen de Tsjechoslowaakse dictatuur-onder-Sovjetvlegels, o.a. met zijn handtekening onder het befaamde Charta '77.
Hij bleef consequent toen hij daarvoor, ondanks de mogelijkheid om naar het Westen uit te wijken, de gevangenis en het werkkamp in moest. Daar vond hij niet de concentratie om toneelstukken te schrijven, maar hij weigerde om de humor op te geven.
Dezelfde eerlijke consequentie deed hem, na de val van de Berlijnse Muur, zijn verantwoordelijkheid opnemen, en hij werd president van Tsjecho-Slowakije (later van de Tsjechische Republiek). Hij heeft nog altijd geen tijd om toneelstukken te schrijven.

Het toneelwerk van Havel (dat inmiddels een kwart eeuw oud is) blijkt, bij herlezen, actueler dan ooit. De concrete situaties zijn net genoeg uitgepuurd om hun dramatische metafoor ook voor ons, eenentwintigste-eeuwelingen, te laten gelden; het geschetste wereldbeeld is angstwekkend dichtbij; de humor blijft een goedmoedige, onbarmhartige spiegel.

"Protocol" ("The Memorandum", 1965) is maar een van de mogelijkheden uit zijn oeuvre.
"Les Flamands" kiezen het omdat het geknipt lijkt voor onze Brusselse en Europese context: we zijn allemaal deelnemer aan en slachtoffer van een immense administratie, we weten allemaal niet meer wat bedenken om de wereld een beetje dragelijker te maken, we zitten allemaal gewrikt tussen het dilemma van onze persoonlijke ambitie en onze droom over een herbergzamer leven, we zijn allemaal een beetje paranoÔde over onze ontelbare "Big Brothers" en tegelijk wťten we dat we niet zonder kunnen… En we kiezen Protocol omwille van de humor, die niet ontziet, maar ook nooit veroordeelt. In zijn brieven uit de gevangenis schreef Havel: "Ik wil nooit meer, onder geen enkele omstandigheid, iemand veroordelen." Dat had hij overigens – zoals het een goeie toneelschrijver betaamt – nog nooit gedaan…

<terug naar boven>

 

DE FOTO'S VAN PROTOCOL
(foto's: Hugo Verschoren)

Eric Kerremans Geert Eerdekens (links) en Rudi Delhem
Helga Van Der Heyden (links) en Arlette Sterckx Walter De Groote (links) en Gunter De Batselier
Van links naar rechts: Boven: Guido De Craene, Rudi Delhem, Eric Kerremans, Walter De Groote, Serge Adriaensen, Geert Eerdekens. Onder: Christophe Stienlet, Eva Dorrepaal, Helga Van Der Heyden, Arlette Sterckx, Gunter De Batselier

<terug naar boven>

De Vlaamse Komedie - Les Flamands